ibrâhîm
içimdeki putları devir
elindeki baltayla
kırılan putların yerine
yenilerini koyan kim
güneş buzdan evimi yıktı
koca buzlar düştü
putların boyunları kırıldı
ibrâhîm
güneşi evime sokan kim
asma bahçelerinde dolaşan güzelleri
buhtunnasır put yaptı
ben ki zamansız bahçeleri kucakladım
güzeller bende kaldı
ibrâhîm
gönlümü put sanıp da kıran kim
Asaf Halet ÇELEBİ
Çok seviyorum bu şiiri...
İnsanın içindeki put kırmanın sonu yok. insanın yeni putlar yaratmaya meyilli oluşunu ifade eden nefis dizeler..
Düşünce yapıları, ideolojiler, aşklar, tutkular, hatta Allah tasavvurumuz bile birer put haline gelebilir.
Peki ya gönül... Gönül de bir put olabilir mi?
Kırılan putların yerine yenilerini koyar mı?
Hakikate ulaşmak, içteki kötülükleri temizlemek için insanın kendi gönlü veya duyguları da mı kırılıp yok edilmelidir?