Bu yazıyı eşinin hastalık süreciyle uğraşan, arada kayıpları olan, çocukları, torunları ile koşturmacalari yoğun olan, imtihanlara sürüklenen ama rotasını bozmayan, istikametten şaşmayan, tevekkül ve tedbirini hiç bırakmayan bir dostu, teselli etmek üzere aradığımda beni teselli ederken bulmam üzerine kaleme almıştım.
Sevgili
Songül ablam.... Sevgili
Erol71
Bugün çok daha büyük bir kayıpla yüzleşti.(Eşine Allah rahmet eylesin) Sesindeki müşfiklik, sadelik, hayat arkadaşını minnet ve özlemle anişı, yaşadığı zorlu süreci abartmayışı, kendini kaybettiği yerlerde aslında kendini bulmuş hali... Yaşadıklarında kendini özne görmeyişi ama bir o kadar farkındalık hali...
Hayatlarımızda böyle insanlar ne kadar yoklar farkında mısınız?
Herkes en dertli..Herkesin derdi en güzel ve özel saygı duyulası.. Başkası değil kendisi, beni var.
Yorgunluk almıyor, yoruyoruz..Bunun farkında bile değiliz..
Değerli olmayı, değer görmeyi, sadece ve sadece kendini daha çok anlatmayla kazandığımızı zannediyoruz..
Ne çok konuşuyoruz...
Böylesi insanların suskunluğu sadaka, konuşmaları ilim ve hilm'dir. Karakterinin güzelliği size sirayet eder...
Yazılarımın özneleri var, hikâyeleri vardır
ve onları sizlere tanıtmatan mutluluk duyuyorum...
Sevgili Songül ablam ve hayatıma giren böylesi güzle ve özenli insanlar için ne kadar şükretsem, ne yapsam az
Lütfen böylesi rûşendîl insanlardan olmayı seçelim... ve böylesine denk gelesiniz inşallah... Denk geldiklerinizin de kıymetini çokça bilesiniz...
Zor bulunuyor, nesilleri tükeniyor unutmayın...