Âsûde Köşesi

[Hâdimul İslam]

Âsûde Köşesi

Aynı yolda farklı bir bakışın izinde, yola yeniden bakabilmek için..
Yolun telaşında gözden kaçanları birlikte fark etmek için...
Bilginin yol azığına, nazarın bereketini de katabilmek için...

Âsude köşem: Durup yeniden bakabilmek için yol levhaları yada yol kenarı...





Zor olan her zaman doğru olan değildir...

Zor olan, doğru olan mıdır?

Bazen içimizden şöyle geçiririz: "Bu kadar zor olduğuna göre, demek ki doğrusu bu."

Oysa zorluk, tek başına hakikatin ölçüsü değildir. Nice yanlışlar vardır ki insanı yorar; nice doğrular vardır ki insana ferahlık verir.

Belki de asıl soru şudur: Ben zora mı hayranım, yoksa hakikate mi?

Yolun taşlı olması, her zaman doğru istikamette olduğumuz anlamına gelmez. Ama doğru istikamette yürümek, bazen taşlı yolları göze almayı gerektirebilir.

Kur'an'ın ölçüsü, "zor olması" değil, hak ve takvadır Nitekim şöyle buyurur biricik Rabbimiz:
"Allah sizin için kolaylık ister, zorluk istemez." (Bakara 2:185)

Her zor imtihan değildir; her kolaylık da aldanış değildir. Ölçü, zorluğun kendisi değil, hakka uygun olup olmadığıdır.


Belki de bazen yeniden dönüp bakmamız gereken şey, yol değil; yola bakan nazarımızdır.

[Hâdimul İslam]

Bir ara kendimi olur olmaz herşeyle empati kurarken, özdeşleştirirken buldum. Olur olmaz herşeyle.
Etrafımda ne olup bitiyorsa sanki hepsi bana bişey anlatıyor. Anla herşeyi anla ve içselleştir dönemi.. Herşeyi de üstüne alınmaz insan. Sanırsın Allah tüm duyuları bana yükledi.) Duyma, görme, hissetme frekanslarim üst seviye çalışarak bilim kurgu tadında çalışıyor sanki. Herseyi üzerine alıyor. Gördüğü, izlediği, göremediği herşeyde varım. İnşallah bu kadarı sizde de oluyordur.))
Yoldan geçen araba, şoförü..
Markette kasiyerin yüzü...
Köşedeki dilenci...
Komşunun söylediği bir cümle...
Rüzgâr...
Yoldan geçen kedi...
Bir haber başlığı...
Bir film sahnesi...
Bir ayet...
Hepsi bana benden bişeyi anlatıyor. Zihin ne acaip bir şey. Her senaryo nasıl oturuyor üzerine şaşırıp kalıyorum..
En son nerde buldum buyurun.. Gülümseme tadında okuyun ben çok güldüm.)))

Ekranda Nationel Geo. Wild belgel açık. Kendi haline takılıyor.) Serengeti düzlükleri. Sırtlanlar,aslanlar, filler. Belgeselci öyle şiirsel anlatıyor ki bir süre sonra baktım onları değil beni anlatmaya başladı.)))

Şöyle bir baktım; kafamın içi uçsuz bucaksız Serengeti düzlükleri.. Ve içindeki her şey vahşi. Tüm duygularım ve fikirlerim sadece hayatta kalmaya çalışıyor. Tüm bir hayat serüvenini nasıl hayatta kalırım üzerine kurmuşta bu bütün hayatını kaplamış gibi...

Serengetide pardon kafamın içinde.)));
Her köşede başka bir hareket...
Bir tarafta korkular av peşinde...
Bir tarafta umutlar kaçıyor...
Eski pişmanlıklar sırtlan gibi, bulduğu her şeyi kemiriyor...
Fil hafızam deseniz... O zaten hiçbir şeyi unutmuyor....))
Sabır ara sıra su içmeye geliyor.
Öfke ise fırsat kolluyor..))

Hayatımdaki herkeste şu belgesel yapımcısı kadar işte. Ellerine almışlar kamerayı sadece dışardan izleyip "şunu şöyle, bunu böyle" şeklinde yorum yapıyorlar. Tamamen teknik bakış açısıyla..

Ah canım...
Bir de gel şu Serengeti'nin içine.
Şu aslanı biraz oyalasan.
Şu sırtlanları sustursan.
Şu fili ikna etsen de bazı şeyleri unutsa...

Wah beni kafamın içi Serengeti olmuş...Buyurun tepinin. Avlanin. Kafamın içinde ölüm -kalım mücadelesi verin...
Ve sonra;
"Serengetide bir gün daha böylece bitti. Gece oldu" dedi belgeleci.
Meğer Masaimaradan yönetmenimin sesi geliyormuş: Çay...Çay...Çay😄

[Hâdimul İslam]

Affetmek Anahtar Teslimi Değildir.

"Seni affettim. Sadece artık etrafımda olmanı istemiyorum".

İnsanlar affetmek ile barışmayı birbirine karıştırıyor. Birşeyi geride bıraktın diye, o kişiyi yeniden hayatına alman gerektiğini düşünüyorlar. Oysa affetmek benim için olan bişey. Giriş izni ise hakedilmesi gereken bir şeydir .
Öfkemi serbest bırakmış olmam, bana gösterdiğin yüzünü unuttuğum anlamına gelmez. Seni affetmek verileri silmez. Sadece bu verilerin ortaya çıkardığı şeyler hakkında artık öfkeli olmadığımı veya buna takılıp kalmadığımı ...

Seni affedebilir ve yine sana güvenmeyebilirim. Senin için en iyisini dinleyebilir v yine de seni alanımda istemeyebilirim. Senin için dua edebilir ve yine de kapımı kilitli tutabilirim. Bunlar birer çelişki değil bilgeliktir.

Sen affettiğinde, hayatına tekrar girmelerine izin vermediğin için bozulan insanlar aslında senin affediciliğini istemiyorlardı. Eski konumlarını geri istiyorlardı. Hesap verme kısmını atlayıp doğrudan tekrar yakın olmaya çalışıyorlardı.

Ancak bir değişim olmadan kurulan yakınlık, aynı şeyi tekrar yapmak için verilen ikinci bir fırsattan ibarettir. Kızgın değilim, kırgın değilim, kin tutmuyorum. Sadece içimden gelmeyen bir birleşme segilemektense, kendi huzurumu korumayı tercih ederim. Affetmek yanında bir anahtarla gelmez. Affedilmiş olabilirsin yine de hoş karşılanmayabilirsin."

Affetmek kalbi özgürleştirir; sınır koymak ise onu korur.

"Bazen bir metin, uzun uzun anlatamadığımız bir gerçeği tek sayfada özetler.

[Esma_Nur]

Çok güzel özetlemiş yazınız. 20 senelik komşum çöpden sebebden dolayı tartışma çıkardı ve tabiki küslük oldu. O binadan taşınırken helalleşmek için mesaj attım cevap bile yzmadı ama ben içimden af ettim helal ettim hakkımı aradan 4 sene geçdikden sonra özür dilemek için telefon açdı . Başda tanımadım sonrasında olgunlukla karşıladım . Seni çok özledim sana gelmek istiyorum diye talepde bulundu, ben bahaneler ürettim çünkü hazır değildim af etsemde sindirememişdim çok ısrarcı oldu bende net olmak zorunda kaldım. Bu yazı tamda benim için yazılmış sanki tekrar emeğinize sağlık🌺

[su damlası]

Affetmediğim o kadar çok kişi var ki, üzerine çizik atmışlığım.kan bağı olduğum kişiyi ve kişileri bile affetmeyip Rabbime havele etmişliğim.Allah'ın adeleti herkeze yeter..
Eskilere elveda, yenilere de merhaba demiyorum, seçiciyim artık 😊

[Hâdimul İslam]

“Sabrın bir zeka biçimi olduğunu öğrendim. Her şeyin hemen çözülmesi gerekmiyor, her şeyin net bir cevabı olması gerekmiyor.
Bazen yapabileceğiniz en iyi şey nefes almak, gözlemlemek ve olayların kendi akışına girmesine izin vermektir..”

Viggo Mortensen

[GeceSuskunu]

Bazen insanın ihtiyacı olan tek şey, biraz durmak ve hayatın telaşından uzaklaşmaktır. Her şeyin aynı anda yoluna girmesini beklemek yerine, küçük güzelliklerin farkına varmayı öğrenmek gerekir. Çünkü huzur çoğu zaman büyük değişimlerde değil, insanın kendisiyle baş başa kaldığı o sessiz anlarda saklıdır. Belki de hayatı güzelleştiren, her şeyin kusursuz olması değil; sahip olduklarımızın kıymetini bilerek yolumuza devam edebilmektir.