Ashabı Kirama Bakışımız Nasıl olmalıdır ?/Muhsin Arslan

[Muhsin Arslan]

Ashabı Kirama Bakışımız Nasıl olmalıdır ?/Muhsin Arslan

Müslümanlar, Asr-ı Saadet’in fedakâr insanlarına elbette sevgi ve saygı çerçevesinde bakarlar. Onların İslam uğruna yaptıkları fedakârlıkları inkâr etmek, tarihî gerçekliği yok saymak olur.

Ancak sevgi ile sorgulamayı birbirine düşman etmek de doğru değildir.

Bir insanı sevmek, onun yaptığı her şeyi tartışılmaz ve eleştirilemez kabul etmek anlamına gelmez. Hele konu İslam tarihi ise, şahısları kutsallaştırmak yerine Kur’an, sahih sünnet, adalet ve tarihî gerçeklik ölçülerini korumak gerekir.

Bu sebeple sahâbeyi eleştirmekle sahâbeye hakaret etmek arasında büyük bir fark vardır.

Hakaret edilemez.

Fakat tarihî olaylar, alınan kararlar, siyasi tercihler ve bunların sonuçları konuşulabilir. Çünkü tarih, sadece övgü kitaplarından ibaret değildir.

Bu makalede de Zinnûreyn olarak bilinen, cömertliğiyle meşhur, Aşere-i Mübeşşere’den ve üçüncü halife Hz. Osman’ı bu ölçüler içerisinde değerlendirmeye çalışıyoruz.

Her insan her alanda başarılı değildir

İnsan bir alanda başarılı olabilirken başka bir alanda aynı başarıyı gösteremeyebilir.

İnsanın bütün organları değerlidir fakat her organın görevi farklıdır. Gözün görevini mideye, beynin görevini ayağa veremezsiniz.

Aynı şekilde bir insan son derece cömert olabilir fakat iyi bir yönetici olmayabilir.

Çok iyi bir âlim olabilir fakat siyasi liderlik konusunda başarılı olmayabilir.

Çok cesur olabilir fakat diplomasi konusunda başarısız olabilir.

Dolayısıyla bir insanın güzel özellikleri, onun bütün alanlarda kusursuz olduğu anlamına gelmez.

Hz. Osman'ın hayâsı, cömertliği, yumuşak huyluluğu ve faziletleri İslam tarihinde önemli bir yere sahiptir.

Fakat halifelik, yalnızca güzel ahlak ve cömertlikle yürütülebilecek bir makam değildir.

Devlet yönetimi; adalet, liyakat, denge, siyasi feraset, gerektiğinde kararlı davranabilme ve toplumun bütün kesimlerini gözetebilme sorumluluğunu da beraberinde getirir.

İşte tartışılması gereken nokta burasıdır.

Sevgi, eleştirinin önüne geçmemelidir

Hz. Osman döneminde özellikle yakın çevresine ve Emevî akrabalara verilen görevler, bazı valilerin tercih edilmesi ve devlet imkânlarının belirli aileler etrafında yoğunlaşması ciddi tartışmalara yol açmıştır.

Burada yapılması gereken Hz. Osman'ı kötülemek değil, bu tercihlerin ümmet üzerindeki sonuçlarını sorgulamaktır.

Çünkü yöneticinin akrabası olması, kişinin otomatik olarak liyakat sahibi olduğu anlamına gelmez.

Akrabalık başka şeydir, liyakat başka.

Devlet yönetiminde esas olan ise kişinin kim olduğu değil, işi hakkıyla yapıp yapamayacağıdır.

Kur'an'ın ölçüsü açıktır:

“Allah size emanetleri ehline vermenizi emreder.”

Dolayısıyla Müslüman, sevdiği insan söz konusu olduğunda bile liyakat ölçüsünü terk edemez.

Affetmek ile kamu sorumluluğu aynı şey değildir

Bir insan şahsi hayatında affedici olabilir.

Kendisine kötülük edeni bağışlayabilir.

Akrabasına sahip çıkabilir.

Bir mazlumun elinden tutabilir.

Bunlar güzel ahlaktır.

Fakat devlet yönetiminde mesele farklıdır.

Çünkü yöneticinin aldığı karar yalnızca kendisini değil, milyonlarca insanı etkileyebilir.

Şahsi merhamet ile kamu sorumluluğu birbirine karıştırıldığında ciddi problemler doğabilir.

Bir yöneticinin akrabasına duyduğu sevgi, devletin liyakat ve adalet ölçülerinin önüne geçmemelidir.

Burada eleştirilmesi gereken şey kişinin niyeti değil, tercihin sonuçlarıdır.

Tarihi kişiler putlaştırılamaz

Müslümanın önemli bir hastalığı da geçmişteki şahısları iki uçtan birine yerleştirmesidir.

Ya göklere çıkarır:

“Onlar hakkında hiçbir şey konuşulamaz.”

Ya da yerin dibine sokar:

“Hepsi şöyleydi, böyleydi.”

Oysa hakikat çoğu zaman sloganlardan daha karmaşıktır.

Sahâbe insanlardan oluşuyordu.

Onlar Peygamber değildi.

Vahiy alan insanlar değildi.

Masum değillerdi.

İçlerinden hata yapanlar, yanlış karar verenler, farklı düşünenler olabilirdi.

Nitekim Kur'an'ın kendisi sahâbe dönemindeki bazı olayları açıkça ele almış, yanlışları göstermiş ve müminleri uyarmıştır.

Dolayısıyla sahâbeyi insan olmaktan çıkarıp masumlaştırmak da, onların İslam'a yaptıkları hizmetleri yok saymak da doğru değildir.

Hz. Osman'ın şehadeti hepimiz için ibrettir

Hz. Osman'ın hayatının en acı taraflarından biri, sonunda Müslümanların eliyle öldürülmüş olmasıdır.

Bu olay yalnızca bir halifenin öldürülmesi değildir.

İslam toplumunun içindeki siyasi ayrışmanın, öfkenin, fitnenin ve adalet krizinin ne kadar tehlikeli sonuçlar doğurabileceğini gösteren büyük bir tarihî kırılmadır.

Hz. Osman'ın öldürülmesiyle mesele bitmemiş, aksine daha büyük siyasi ve askerî çatışmaların önü açılmıştır.

Sonrasında yaşanan hadiseler, Cemel ve Sıffin gibi büyük kırılmalar ve nihayet Kerbelâ'ya kadar uzanan süreç, Müslümanların tarih boyunca unutamayacağı acı dersler bırakmıştır.

Buradan çıkarılacak ders, “şu şahıs tamamen suçludur” demekten çok daha önemlidir:

Bir ümmet adaleti, liyakati, istişareyi ve kardeşliği kaybettiğinde, fitne büyür.

Sahâbeye saygı başka, tarihi eleştirmek başkadır

“Onlar hakkında konuşmayın” anlayışı, tarihi anlamamıza yardımcı olmaz.

Ama “eleştiri yapıyorum” diyerek hakarete yönelmek de Müslümana yakışmaz.

Bizim ölçümüz şudur:

Doğruyu alır, yanlışı iade ederiz.

Bir insanın güzel tarafını görürüz.

Yanlış gördüğümüz tarafını da yanlış olduğu için yanlış kabul ederiz.

Ne sevgimiz bizi gerçeği inkâra sürükler, ne eleştirimiz bizi düşmanlığa götürür.

Hz. Osman'ı seviyoruz diye tarihî olayları sorgulamaktan vazgeçmeyiz.

Tarihî olayları sorguluyoruz diye Hz. Osman'ın İslam'a hizmetlerini de inkâr etmeyiz.

Çünkü hakikat şahıslardan büyüktür.

Son söz

Müslüman şahısları değil, ölçüyü merkeze almalıdır.

Hz. Osman'ın faziletlerini severiz.

Cömertliğini, hayâsını ve İslam'a yaptığı hizmetleri takdir ederiz.

Fakat siyasi tercihlerinin doğurduğu sonuçları da konuşuruz.

Bunu yaparken hakarete düşmeyiz.

Çünkü eleştiri düşmanlık değildir.

Sorgulamak sevgisizlik değildir.

Tarihî gerçekleri araştırmak imansızlık değildir.

Asıl mesele, sevdiğimiz insanların hatalarını da görebilecek kadar adil; hatalarını gördüğümüzde onları aşağılamayacak kadar edepli olabilmektir.

Ne sahâbeyi göklere çıkarıp insanlıktan çıkaralım, ne de hataları üzerinden yerin dibine sokalım.

Doğruları alır, yanlışları iade ederiz.

Ölçümüz şahıslar değil; Kur'an, sahih sünnet, adalet ve hakikattir.

Muhsin Arslan
[Linkler ziyaretçilere kapalıdır. Giriş yapın veya üye olun.]

[AŞK'ÜL İSLAM]

Hz.Ömer(r.a) ölüm döşeğinde iken kendsinden sonra Rasulullah ın yasakladığı asabiyet duygusunun hortlamasından korkarak Hz.Osman,Hz.Ali,Hz.Sa'd b Ebi Vakkas ı çağırarak herbirine şöyle diyordu:
Allah aşkına ey Ali, eğer insanların yönetimini üstlenirsen Beni Haşimi(kendi soyunu) insanların başına getirmekten sakın"
"Allah aşkına ey Osman eğer yönetimi üstlenirsen Ebu Muayt oğullarını insanların başına getirmekten sakın."
"Allah aşkına ey Sa'd, yönetimi üstlenirsen akrabalarını insanların başına getirmekten sakın."
"Haydi kalkın ve istişare edin.Sonrada işinizi yerine getirin.İnsanlara namazı Suheyb kıldırsın."
Bu sözleri söyleyen Hz.Ömer(r.a) bir başka konuşmasında şöyle diyordu:
"Eğer benden sonra herhangi biriniz yerime geçerseniz.Aman dikkat ediniz.
Beni Muayt(ümeyyeoğulları) ve efradını halkın ensesine musallat etmeyiniz.
Bu zümre bir kere halka musallat oldumu Allah a karşı itaatsizlik yoluna gidebilirler.Yemin ederim ki ben bunu söylemesem Osman böyle yapar.Osman böyle yapınca da bu zümre ister istemez masiyet yolunu tutar.Halk da ayaklanır ve Osman ın ölümüne sebep olur."
Rasulullah ın "o söyletilenlerdendir" buyurduğu Hz.Ömer(r.a) in basiretinin keskinliğine şaşmamak elde değil.

Kaynak : İmamlar ve Sultanlar / Mustafa İSLAMOĞLU...

[Emekdar Üye]

Muhsin hocam öncelikle şunu belirteyim Aşerei Mübeşşere Rivayeti Bu rivayet ile alakalı delileri sunacam çünkü uydurmadır.

[Emekdar Üye]

Tarih boyunca Hangi millet bölünmüş ise yok olmaya mahkum olmuştur.Tarihe baktığımızda bölünmüşlüğün sonuçları daima büyük kargaşalara sebep olmuştur

Ashab ilk yanlışını İMAM ALİY'İ safdışı etmek ile yapmıştır 25 yıl boyunca siyasetten uzak tutmakla.

Osman'ı öldürmek üzere birleşenler Osman için .Kabilecilik yaptığı, akrabalarının yaptıkları zulümlere ve baskılara göz yumduğu ve halka bu zalimleri musallat ettiği gerekçesiyle ayaklandıkları,İMAM. ALİ buna müsade etmemiştir.Onları bu isteklerinden vazgeçirmek için kendisi Osmana kefil olmuştur, Hz Aişenin kardeşi Muhammed bin Ebubekir'i vali olarak atayan Osman'ın daha sonradan yakalanan bir kölenin elinde, diğer valiye yazılmış bir emirnamede Muhammed'in öldürülme emri ortaya çıkınca, bu defa halk kesin bir kararla Osman'ı öldürmek üzere evine doğru yürümeye başladı.İMAM ALİ bu defa da müsade etmeyerek, Osman'a söz hakkı vermek gerektiğini belirtti ve kendisi Osman'ın yanına giderek, durumu açıklığa kavuşturdu. Muhammed'i atayan Osman'dı, ancak katlini emreden kişi Mervan ZALİMİ idi İMAM ALİ Osman'dan Mervan'ı sahabeye bırakmasını ve yargılanmasını istedi, Osman bunu kabul etmedi. İMAM ALİ ısrarla Mervan'ı vermesini, aksi halde kan döküleceğini ve bu kanın kıyamete kadar müslümanların yüzünü güldürmeyeceğini söylediyse de, Osman kabul etmedi.İMAM ALİ halkın kararlılığını görünce, Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin'i Osman'ın evinin kapısına ve bacasına yerleştirerek, bu katle engel olunması kararlılığını gösterdi. Osman'ın evinin yanındaki bir ecden, duvarı yıkarak Osman'ın evine girdiler ve onu katlettiler.Tarih kaynaklarında sabit olan bir konudur bunu kimse reddedemez.

Daha sonrasında İMAM ALİ'ye ilk biat edenler, O'nunla ilk savaşanlar oldu. Osman'ı katledenler, O'nun kanını İMAM ALİ'den istediler.
Hakkın hangi tarafta olduğunu düşünmeyenler İMAM ALİ'NİN karşısında haksızca bir savaşa tutuştular.Bunların içinde Zübeyir bin avvam gibi Bir kolu Cihadda kesilen Peygamber efendimizin halasının oğlu ,Hz Aişe annemiz savaş esnasında şu sözü ile Cemeli sonlandırmıştır ."Önce hakkı tanıyın, hakkı bilirseniz, ehlini de bilirsiniz." Hz Aişenin bu sözünü dinlemeyen kesimler daha sonrasında SIFFİN ile İMAM ALİ'NİN karşısına FİTNECİLER sayesinde dikildiler FİTNECİLERİN ele başı MUAVİYE idi SIFFİN'DE ŞEYTANİ AKLİ ile İMAM ALİ'NİN komutanlarını gece yarısı çağırtıp,Para Makam ,Cariye vs teklifler ile satın almaya çalışmıştır ,Ve bu durum karşısında O şahıslar bir defada Muaviyenin safalarına geçelim diyememişlerdir.Başka bir yöntem ile İMAM ALİ'NİN Ben CANLI KURAN'IM vurun geçin söylemine rağmen HAKEM olayını kabul etmesi için İMAM ALİ'YE tehditler savurarak sen kabul etmez isen seni kılıçlarımız ile MUAVİYE'YE teslim ederiz tehditleri ile Hakem olayını kabul ettirmişlerdir.Lakin daha sonrasında İMAM ALİ'Yİ hakem'liği kabul ettiği için (HAŞA)KAFİR ilan edenler onlar oldu.Bu azgın grup Kabede biatleşerek İMAM ALİ'Yİ Muaviyeyi Özellikle Amr Bin as Münafığını öldürmek için anlaşmışlardır Ama İMAM ALİ'Yİ Daha sonrasında İBN MÜLCEM MÜNAFIĞI şehid etmiştir.Ama keşke Biatleştiklerinde MUAVİYE VE AMR BİN AS mikrobunu öldürebilseidiler Muaviye KRALLIĞI ele geçiremezdi Ve LANETLİK YEZ İT Müslümanların başına bela olmazdı.

Osman ilk 5 yılında güzel bir yönetim sergilemiştir yalnız daha sonraki dönemlerinde Özellikle Mervan gibi Peygamber efendimiz tarafından Medineden kovulan ve İlk 2 Halife döneminde de kabul edilmeyen Bir Münafığı Müslümanların başına bela etmesi ve Aynı kurnazlıkta olan Muaviye ile birleşmesi sonucu Bilinen kötü icraatlar ortaya çıkmıştır.Benim nezdimde Osman züht ve Takva ehli bir insan dır lakin Siyaset adamı değildir Siyasate getirilmesi Osman için en büyük kayıp olmuştur.Kişilerin tabiatına göre iş verilmesi gereklidir.Bu hareket Osman'ın İyi niyetinden faydalanan kesimlerin işine gelmiştir.Müslümanlar arasına istedikleri gibi Tefrikayı sokmuşlardır.Osman'ın KATİLLERİ olanlar Krallıklarını kurma adına Binlerce oyun,hile ve düzenbazlık ile Müslümanların kanlarını dökmüşlerdir.Sahabeye saygım vardır yalnız eleştirilemez değillerdir.Helede benim gözümde Mervan Muaviye Amr Bin As gibiler yerden yere vurulması gerekli şahıslardırlar.

[Medine-web]

ashabı kiram ne puttur nede merduttur..
ne dokunulmazdır nede herkesin hedef tahtasıdır..
ne tamamen masumdur,melektir nede günahın merkezidir..
ashabı kiram insandır insan..
gerektiğinde aişeye iftira edendir..
gerektiğinde uhuddan resulullahı bırakıp kaçandır..
gerektiğinde resululahın hayır dediğine evet diyendir..
gerektiğinde üç kuruşluk madiyet için resulullaha saldırandır..
gerektiğinde resulullahın düşmanını himaye edendir..
gerektiğinde zekatını vermeyenle savaşırım diyendir..
gerektiğinde osmanın şehadetinde bulunandır yardım edendir ..
gerektiğinde muaviyeleşendir,mervanleşendir...
gerektiğinde ömerleşen kafasını koparandır..
gerektiğinde ......
ashabı kiram insandır insannnn...
senin benim gibi..
kuranla uyuşuksa başımızın tacı ,değilse merduttur..

[Medine-web]

kıyam eri,
sanırım derdimi anlatamadım..
oradaki "gerektiğinde " sözcüğünü vahiyle korunmamış bir insandır demek istedim.yani kafasına nasıl eserse onu yapar.bunun ölçüsü kurandır..kuranla uyumlu ise makbul değilse merduttur..
uhudda resulullaha kalkan olup delik deşik olan da,resululahı bırakıp kaçanda sahabedir dikkat et..
bu gerektiğinde sözcüğünde heva+heves+kapris+asabiyet+sinirlilik+öfke veya vahiy ile mümkündür..
ordaki insanın profilini inceleyıp kuranla uyumlu olup olmadığına bakılması lazım..
her gerektiğindeyı kuran sanmamak lazım.
anlaştık mı

[Medine-web]

hımm..
izah etmeye gerek duyuldu devam edeyım..
ashabı kiram melek değildir.vahiyle korunmuş değildir.o ashabın imanına basiretine bağlı olarak o an yaptığı kendisini bağlar..
o gerektiğinde sözcüğü kendi kafasına yapısına imanına basiretine bağlı bir şey..doğru veya yalnış kuran ölçer..ama kendisine göre gerektiğinde doğru yada yalnış uygulamıştır.
mesela ifk iftirasında emeği olanlardan biri hasan bin sabittir..resulullahın şairidir..gerektiğinde iftirasını yapmıştır ama 80 sopasınıda yemiştir
yani her gerektiğindeyı hak veriyorum kabul ediyorum doğaldır demedim.
hz ömerin veya ebubekirin veya alinin gerektiğindeleri genelde kuranla uyumludur..
yukarıdaki makalede hz osmanın bazı gerektiğindelerin kuranla uyumsuz olduğunu izah etmeye çalıştım.
gene anlamadıysan namazdan sonra sana anlatmaya gelirim

[Emekdar Üye]

Muhsin hocam; öncelikle seçtiğiniz konu için teşekkür edeyim, çünkü bu konunun algılanma yanlışlığı yüzünden "İslam ümmeti" içinde nifak önü alınmaz bir hale doğru yol aldı...

Konuya ilişkin sözüm ona görüş(!) beyan edenlerin tam bir kafa karışıklığına maruz kaldığı, buna ek olarakta efendimizin İslam'ı getirdikten sonra mekke müşriklerinin verdiği tepkilerin aynısını verdikleri (ATALAR DİNİ) açıkça görebiliriz...

Bide bunun yanı sıra, bu zevatların "mezheplerin çıkış sebebi, fırkalar/mezhepler tarihi" dolayımındada asgari düzeyde dahi, malumatlarının olmadığı bir gerçek olarak karşımıza çıkıyor..

Hz.Osmanın zahidliğinden, efendiliğinden, utangaçlığından dem vurulabilir ama adaletinden asla..!
burada onu eleştirmenin bize bir faydası olmaz ama onun kapatamadığı bir kapı islama zulümü sokmuştur ve buda bir gerçektir..! bunu ifade ederkende karşı tarafın eleştirilemez mantığı çok saçma ve malayani bir mantıktır..

tarih okuyan herkes yaşanan olayların sebebinin altında hz.osmanın yönetiminin olduğunu bilir..
Yönetime atanan insanların kim olduğu -ki diğer sahabeler tarafından engellenmelerine rağmen- buralarda tek tek dillendirmeye hacet yok..

O zamanlar fitneyi engelleyebilecek konumda olan hz.osman (çünkü kendisi emirdi) ne yazık ki bu fitneyi engelleyememiştir.Çünkü yönetimde emevi zihniyeti sebebi ile yetersizdi..ve buda kendisinin acı bir şekilde katlinede sebeb olmuştur...

Son olarak;
Hz.Osman Muaviye saltanatının temellerini atmıştır ve buda bir gerçektir..

Velhasıl tedavülde dolaşan din tasavvurlarının kısm-ı azamının yaptığı kafayı yeryüzündeki en güçlü uyuşturucu dahi yapamaz..
İhsan eliaçığın dediği gibi "dininizi afyonlaştırmayınız"
çünkü dinini afyonlaştıranın kendisi sarhoş olur...

Muhsin hocam Allah takvanızı, ilminizi, artırsın.
Mefluç zihinlere okkalı bir makale olmuş

[AŞK'ÜL İSLAM]

Arkadaşlar ; Kuran gerek sahabiler olsun, gerekse diğer ümmetler olsun, her yaradılmışa bir YOL HARİTASI çizmiştir. Haritanın maddeleri bellidir. Bu haritaya uygun davranışlar, hareketler ve söylem/eylem birlikteliği aranır. Lakin onların sahabe olması, insan oldukları gerçeini değiştirmez.

İslam tarihine bakarken, her birinin BEŞER olduğunun , hiç birisinin sütten çıkmış ak kaşık olmadığının altını çizen bir bakış açısı ile bakmamız gerekir...Bırakın islam tarihini, MÜKEMMEL MÜSLÜMAN örneğini, hangimiz meşru zeminde müspet bir geleceği hedeflerken, hata üstüne hata yapmadık ? Hangimiz yeri geldi, akidemize, temellerimize ters işlerde bulunmadık ? Bizlerin nefsani çıkmazları olduğu gibi, nefsani hataları olduğu gibi, onların da vardı...

Kimisi izzetle gitti, kimisi zilletle.....izzetlerini zedeleyen korkuları, tutkuları,tutarsızlıkları...

Belki muaviye zalimdi, belki Osman binbir hatanın merkezinde idi lakin; KURAN DER Kİ :

Onlar bir ümmetti geldi geçti. Onlara kendi kazandıkları, size de kendi kazandığınız vardır. Siz onların amellerinden sorulacak değilsiniz.”(Bakara/134)

Zirâ Kur’an ve hadisler bakarak GEREK SAHABELERİN GEREKSEGEÇMİŞ ÜMMETLERİN “kendi dalâletleri”nden ziyade, “dalâlete düşürmelerinden ders almamız gerektiğine özellikle dikkat çekilir; müslümanlar, bunlara uymamak konusunda ikaz edilir...

Eeee..Şimdi ben soruyorum size:

Osman, Muaviye,Hz.Ali.. Onlar sahabilerdendi...Bir Ümmetti...Geldi Geçtil...Şimdi neyini tartışıyorsunuz ?...Bunlar üzerinde tartışarak zaman kaybedeceğinize gidin üç beş rekat namaz kılın daha çok işinize yarar benden söylemesi !...

[Emekdar Üye]

Yağmur kardeşim İmam Ali Ve Osmanı ayrı tutuyorum.Lakin Muaviye Çıbanbaşı olduğu için Hakikatleri dillendirmek zorundayız Çünkü halen geleneksel bir yaklaşım sergiliyenler Hz sıfatı ile anmaktalar Değerli olmayan birine değer vermek Değeri anlamamışlığın belirtisidir.Müslüman'lar çıban başı olan kişilikleri tanımak zorundadır çünkü Tarihi bilmeden yol alınamaz..Namaz kılmak Şuursuzca kılınan bir namaz'dan ne kadar istifade edilebilir?