Onurlu İnsanın Özü "Hicrettir"/Muhsin Arslan

[Muhsin Arslan]

Onurlu İnsanın Özü "Hicrettir"/Muhsin Arslan

Azıcık tefekkür edersek, insan hayatının neredeyse her döneminde bir hicret yaşadığını fark ederiz.

Ana rahmine düşüşümüzden dünyaya gelişimize...

Çocukluktan gençliğe, gençlikten olgunluğa...

Olgunluktan yaşlılığa...

Hayattan kabre, kabirden hesaba...

İnsan, hayatı boyunca bir hâlden başka bir hâle doğru yolculuk eder.

Belki de hayat dediğimiz şey, bitmeyen hicretlerden ibarettir.

Fakat asıl hicret, mekân değiştirmekten çok daha derindir.

Kötülükten iyiliğe...
Günahtan tevbe ve itaate...
Nefsin peşinden gitmekten nefsimizi terbiye etmeye...
Şeytanın çağrısından Allah'ın çağrısına...
Cehennemden cennete...
Esfelden eşrefe...

Bütün bunlar birer hicrettir.

Kardelenin karı yarıp güneşe ulaşması...

Çekirdeğin kabuğunu çatlatıp toprağın üzerine çıkması...

Bir insanın alışkanlıklarını terk edip yeni bir hayata başlaması...

İnandığı hakikat uğruna makamını, rahatını veya kariyerini feda edebilmesi...

Bunların hepsinde ortak bir şey vardır:

Hareket. Değişim. Vazgeçiş. Yeniden doğuş.

Yani hicret.

İnsan hayatında hicreti bütünüyle reddederse, zamanla kendi içine kapanır.

Hatalarına alışır.

Günahları normalleştirir.

Cehaletini kabullenir.

Kibrini kişilik zanneder.

Tembelliğini kader sanır.

Ve sonunda kendisini değiştirmesi gerektiğini bile düşünmez.

Oysa insanın en büyük yenilgilerinden biri, değişmesi gereken yerde aynı kalmaya razı olmasıdır.

Peygamberlerin hayatı hicretlerle doludur

Resulullah'ın hicreti yalnızca Mekke'den Medine'ye yapılan bir yolculuk değildi.

Bir davanın yeni bir zemine taşınmasıydı.

Bir toplumun yeniden inşasının başlangıcıydı.

Mekke'den Medine'ye yapılan o hicret, tarihin akışını değiştiren büyük bir dönüm noktası oldu.

Yusuf'un hayatında da hicretler vardı.

Kardeşlerinin kuyusuna atıldı.

Köle olarak satıldı.

Mısır'a götürüldü.

Sonra iffetini korumak için nefsinin ve şehvetin çağrısından hicret etti.

Zindan, onun için özgürlüğün sonu değil; Allah'ın takdir ettiği başka bir başlangıcın kapısı oldu.

Çünkü bazen insanın özgürlüğe giden yolu zindandan bile geçebilir.

İbrahim ve ailesinin hicretleri de böyledir.

Hacer validemizin İsmail ile birlikte ıssız bir vadiye bırakılması, bugün milyonların yöneldiği Kâbe'nin bulunduğu coğrafyanın tarihindeki büyük dönüm noktalarından biri oldu.

Bazen bir hicret, yalnızca bir insanın hayatını değil, nesillerin kaderini değiştirir.

Ali'nin, Resulullah'ın yatağında ölümü göze alarak yatması da hicretin başka bir yüzünü gösterir:

Bazen hicret, canından vazgeçmeyi göze alacak kadar bir davaya sadakat göstermektir.

Peki bizim hicretimiz nereden nereye?

Belki de asıl soru budur.

Biz bugün neredeyiz?

Ve nereye gitmemiz gerekiyor?

Cehaletten ilme hicret etmemiz gerekiyor.

Ahlaksızlıktan güzel ahlaka...

Gafletten şuura...

Kibirden tevazuya...

Haksızlıktan adalete...

Gıybetten güzel söze...

Kul hakkından hakkaniyete...

İsraftan kanaate...

Dünya köleliğinden Allah'a kulluğa...

Kula kulluktan Rahman'a kulluğa...

Hurafeden sahih bilgiye...

Taassuptan araştırmaya...

Öfkeden merhamete...

Kötülükten marufa...

Nefsin peşinden gitmekten nefsi terbiye etmeye...

Ve belki de hepsinden önemlisi:

Kendimizden Rabbimize doğru hicret etmemiz gerekiyor.

Çünkü insan bazen bir şehirden değil, kendi içindeki karanlıktan hicret etmek zorundadır.

Bazen evini değil, alışkanlıklarını terk etmelidir.

Bazen işini değil, harama bulaşan yönünü terk etmelidir.

Bazen çevresini değil, çevresinden öğrendiği yanlışları terk etmelidir.

Bazen de yıllardır savunduğu bir düşüncenin yanlış olduğunu anlayıp, kendi egosundan hicret etmelidir.

İşte en zor hicretlerden biri budur.

Çünkü insanın başkasından vazgeçmesi kolaydır.

Ama kendisinden vazgeçmesi zordur.

Kur'an'a hicret

Belki bugün bizim en büyük hicretimiz budur:

Kur'an'a hicret.

Kur'an'ı yalnızca güzel sesle okumaktan onu anlamaya...

Duvara asmaktan hayatımıza indirmeye...

Özel günlerde açmaktan her gün onunla kendimizi sorgulamaya...

Başkalarına ayet göstermeden önce kendimize göstermeye...

Kur'an'ı bir kültür unsurundan çıkarıp bir hayat rehberi hâline getirmeye...

Hicret etmemiz gerekiyor.

Hurafeden sahih bilgiye...

Taklitten tahkike...

Taassuptan adalete...

İnsanları etiketlemekten anlamaya...

Kendi görüşümüzü mutlaklaştırmaktan hakikati aramaya...

İşte bunların her biri Kur'an'a doğru atılmış birer adımdır.

Hicret bir defalık değildir

Belki de en büyük yanılgımız, hicreti yalnızca bir kez yapılacak büyük bir fedakârlık zannetmemizdir.

Oysa insanın her gün yeniden hicret etmesi gerekir.

Bugün öfkemden hicret ettim mi?

Bugün bir yanlışımdan vazgeçtim mi?

Bugün yeni bir şey öğrendim mi?

Bugün bir insanın hakkını korudum mu?

Bugün nefsimin istediği hâlde yapmadığım bir şey oldu mu?

Bugün Allah'ın razı olmayacağı bir davranıştan uzaklaştım mı?

Bugün dünkü benden biraz daha iyi bir insan olabildim mi?

İşte bunların her biri birer hicrettir.

Ve belki de insanın gerçek başarısı, başkalarından ne kadar ileride olduğunda değil, dünkü hâlinden ne kadar uzaklaşabildiğinde gizlidir.

İbrahim Aleyhisselâm'ın Kur'an'da geçen şu sözü, bu yolculuğun en güzel cümlelerinden biri değil mi?

“Ben Rabbime doğru hicret ediyorum.”
(Ankebût, 26)

Öyleyse bizim de kendimize sormamız gereken soru belki şudur:

Ben nereye hicret ediyorum?

Dünyaya mı?

Nefse mi?

Şöhrete mi?

Paraya mı?

Makama mı?

İnsanların alkışına mı?

Yoksa...

Rabbime doğru mu?

Çünkü hayatın bütün yolları sonunda bir yere çıkar.

Mesele yalnızca yolculuk yapmak değil; doğru yöne doğru yürümektir.

Hicretimiz mübarek, istikametimiz dosdoğru olsun.

Saygılarımla.


Muhsin Arslan
[Linkler ziyaretçilere kapalıdır. Giriş yapın veya üye olun.]
14.04.2013

[Medineweb]

"Ben Rabbime doğru yürüyen bir Muhacirim"(ankebut26).

[Esma_Nur]

Varız inşALLAH yüreğinize sağlık.Hicrete zihnimizden ve kalbimizden başlamak duası ile