Ey Gönlüm! Ölümün Kollarına Düşmeden Uyan!/Muhsin Arslan

[Muhsin Arslan]

Ey Gönlüm! Ölümün Kollarına Düşmeden Uyan!/Muhsin Arslan

Beyaz gelinliği andıran kefeni giymeden...

Soğuk, nemli, karanlık, acımasız ve ıssız kabre inmeden...

Ruhun içinden çıkılmaz bir boğuntuya esir olmadan...

Yüreğin ürpertisi “yalnızlık evine” taşınmadan...

Acıyor mu acıyan yerlerin? Ürperiyor mu nazik bedenin?

Ne gam!

Hayatın, gelip geçen bir gölge olduğunu bilmelisin ey gönlüm!

Tabiatın, öldükten sonra yeniden filizlendiğini; filizlenmek için önce toprağa düşmesi gerektiğini düşünmelisin.

Tohum toprağa gömülmeden filizlenmez.

İnsan da ölümü düşünmeden hayatın gerçek anlamını kavrayamaz.

Ölümün kollarına düşmeden önce, hangi tohumları ektiğini; yarın hangi filizlerle karşılaşacağını düşünmelisin.

Ana rahminden bu dünyaya yaptığın hicret gibi, bir gün bu dünyadan kabre de hicret edeceksin.

Oraya götüreceğin şey ne malın olacak ne makamın ne şöhretin ne de insanların senin hakkında söyledikleri...

Yalnızca geride bıraktığın hayatın ve o hayatın hesabı olacak.

Akledip, fehmedip, tefekkür edip, kendinle hesaplaşarak ve alnının akıyla gidebiliyorsan...

Ne gam!

İnsan hayatının en muhteşem bestesidir ölüm.

Çünkü o sonu yaşamayan henüz doğmamıştır.

Asıl mesele ölmek değil; nasıl yaşadığımızdır.

Hayatı boş yere tüketip, son nefeste acı gerçeklerle uyanmak...

İşte asıl kayıp budur.

Kâinatın Yaratıcısı karşısında alnını secdeye, yüreğini hakikate, hayatını anlamlı bir davaya yöneltmek için hâlâ geç değil.

Bitmeyen hayatın başlangıcı...

Filizlerin ortaya çıktığı, renklerin ayrıştığı, safların kesinleştiği o büyük gün gelmeden önce kendimize dönelim.

Dehşetinden ürperdiğin o güne uyanmadan...

Kalbin parçalanmadan...

O büyük hesaplaşmaya hazırlıksız yakalanmadan...

Silkinebiliyorsan;

Ne gam!

Projelerini iman çiziyorsa...

Hayatının kurallarında Rabbinin ölçüleri varsa...

İmanının ve vicdanının iffetine sadık kalıyorsan...

Yapman gerekenleri yapmadığında içini kemiren bir pişmanlığın,

Yapmaman gerekenleri yaptığında seni uyaran bir vicdanın varsa...

İçindeki o “Yapma! Dur!” diyen sesi susturmuyor, aksine ona kulak veriyorsan...

O sese, vicdanına ve seni iyiliğe çağıran Rabbani uyarılara şükret.

Çünkü insanın en büyük kaybı hata etmek değil, hatasını fark edemez hâle gelmektir.

Ölmeden önce ölebiliyorsan...

Dirilmeden önce dirilebiliyorsan...

Hesap gününü beklemeden kendinle hesaplaşabiliyorsan...

Ektiğin filizlerden utanmıyorsan...

Mezarın sana korkunç bir son değil, yeni bir hayatın kapısı olacaktır.

Ana rahminden dünyaya hicret ettiğin gibi...

Bir gün dünyadan ahirete hicret edeceksin.

Öyleyse ey gönlüm;

Bugün hâlâ nefes alıyorsan,

Hâlâ dönüş mümkünse,

Hâlâ tövbe edebiliyor,

Hâlâ iyiliğe yürüyebiliyor,

Hâlâ Rabbine doğru bir adım atabiliyorsan...

Ne gam!

Çünkü en büyük nimet, ölümden önce kendine gelmektir.


Muhsin Arslan
29.05.2013
[Linkler ziyaretçilere kapalıdır. Giriş yapın veya üye olun.]

[suhtem]

" Ey yolcu uyan ! Yoksa çıkarsın ki sabaha ;
Bir kupkuru çöl var , ne ışık var ne vaha !... "

.. Rabbim ölümün kollarına düşmeden uyandırr inşllhh deli gönüllerimizi ...
emğnze sağlk abim ...