Keşiş Ve Papazlar Birliği Sevdası /Muhsin Arslan

[Muhsin Arslan]

Keşiş Ve Papazlar Birliği Sevdası /Muhsin Arslan

Bir ayet ile konunun manzarası belirginleşir sanıyorum.

O ayet ki, belki binlerce kez okumuşuzdur ama sadece okumuşuz.

Bu arada imanımıza, namusumuza, canımıza, dinimize okudular.

Ayeti anımsayarak giriş yapalım:

“وَلَن تَرْضَى عَنكَ الْيَهُودُ وَلاَ النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ”

“Sen dinlerine uymadıkça, ne Yahudiler ne de Hristiyanlar asla senden razı olmazlar.”
(Bakara, 120)

Bir asra yakın süredir Avrupa'ya, ecnebilere özenme; kendimizi beğenmeme, aşağılık psikolojisi ve çağdaşlaşma adına kendimizden uzaklaşma talihsizliği sürmektedir.

Şaşı gözlerle bakılmazsa, Avrupa'ya Allah'ın “gör” dediği yerden bakıldığında, Yahudi-Hristiyan dünyasının Müslümanlara karşı zaman zaman ortak hareket ettiği bir manzara görülecektir.

Geçmişte, Asr-ı Saadet'te bile mevcut olan bu birlikteliğin, Müslümanlara karşı müşriklerle dahi iş birliğine kadar vardığına tarih şahit olmuştur.

Ehl-i Kitap dediğimiz, tahrif edilmiş inançlara sahip topluluklar içerisinde, tevhidi ortadan kaldırmak için peygamberlerini bile katletmekten çekinmeyenler olmuştur.

Putperestlerle iş birliği yapıp putperestliği tevhidden üstün görmeye kalkışanlar da olmuştur. (Nisâ, 51)

Tarih, bu birlikteliğin sonuçlarını Hendek Savaşı'nda da bize göstermiştir.

Peygamberimizin başında bulunduğu Asr-ı Saadet'in bu anlayışa net tepkisi ise:

“Sizin dininiz size, benim dinim bana.”

olmuştur.

İslam, başka inançlara körü körüne özenmeyi ve kendi kimliğini onların içinde eritip yok etmeyi reddetmiştir.

Peki asrımızdaki Müslümanların bu dünyaya ve “çağdaşlaşma” adı altında sunulan anlayışlara tepkisi ne acaba?

Müslüman devletlerin hedefi ne olmuştur?

Tek kelimeyle: Talihsiz bir sevda!

Onlara özenen, onlar gibi olmak için her şeyinden vazgeçen, özünden kopmayı göze alan bir sevda...

Öyle bir sevda ki insanı dininden, diyanetinden, şerefinden ve onurundan vazgeçecek hâle getirebiliyor.

İslam'a inanmayanlara sözüm yok.

Ama “Müslümanım” iddiasında bulunup da bu sevdaya kapılanlara Kur'an'ın ciddi bir uyarısı vardır.

Ne var bu birlikte?

Nedir bu çağdaşlık?

Nedir bu sevdanın hedefi?

Nedir İslam devletlerinin bu dünyaya girme ısrarı?

“Efendim, zenginlik var, sermaye var, ekonomi var, teknoloji var, refah var, çağdaş hayat var ve medeniyet var.”

Bunu İslam da emreder.

Güçlü olmalıyız.

Âmennâ, haklısınız.

Girelim.

Ama başka ne var o birlikte?

Başka ne var bu anlayışta ve onun uzantısı olarak sunulan çağdaşlaşmada?

Çağdaşlığı; soyunmak, çalmak, bencillik, sorumsuzluk ve insanî vasıflardan uzaklaşmak olarak mı anlayacağız?

Bu çağdaş denilen dünyada ahlaksızlık da var, faiz de var, güçlünün hukuku da var, zulüm de var, zina da var, sarhoşluk da var, sorumsuzluk da var, kan da var, bencillik de var.

Aksini iddia eden var mı?

Peki ne yok?

Aile yok.

Namus yok.

Vicdan yok.

Allah'ı merkeze alan bir yaşam yok.

Merhamet yok.

“Benden başkasına da hayat hakkı vardır” anlayışı yok.

Hukukun üstünlüğü yerine zaman zaman gücün üstünlüğü var.

Hangisini aldık?

İlim desen, Kur'an neyimize yetmedi?

Teknoloji desen, alamadık; zenginliklerine paramızla para kattık, müşteri kaldık.

Ekonomi desen, onlara muhtacız.

Refah desen, onların seviyesine ulaşamadık.

Ee, peki ne aldık?

Çağdaşlaşmaktan, ileri medeniyetten ne aldık?

Ahlaksızlık aldık.

Allah'sız bir yaşam özentisi aldık.

Aile kurumunu hafife almayı aldık.

Sevgililer Günü'ne çiçek aldık.

Noel'e hindi aldık.

Hafifmeşrep yaşam biçimlerine özenip sokak kültürünü aldık.

Tesettürün ruhunu kaybettiren sözde tesettürü aldık.

Moda putunu aldık.

Allah ile şeytanı aynı anda memnun etmeye çalışma saçmalığını aldık.

Karımızın, kızımızın altına kotu aldık, mini eteği aldık.

Zinayı normalleştiren anlayışları aldık.

Metresliği, fuhşu ve cinsel ahlaksızlığı sıradanlaştıran kültürü aldık.

Uyuşturucuyu, kapkaççılığı, sokak kültürünü, içkiyi aldık.

Bencilliği, ırkçılığı, faşizmi ve “benden olmayana ölüm” anlayışını aldık.

Almamız gerekenleri değil, almamamız gereken her şeyi aldık.

Ne için?

Çağdaşlaşacağız!

Bu çağdaş (!) dünyanın şartları vardı.

O şartlara uyarsak, verdiklerini alırsak, onların dünyasına kabul edilecektik.

Verdiklerini alacağız, vermediklerine itiraz etmeyeceğiz...

Onlara harfiyen uyacağız.

Kanunlarımızı onların anlayışına göre düzenleyeceğiz.

Peki ne vermemizi istediler?

Ne verdik?

Dinimizi, imanımızı, şerefimizi, kitabımızı, onurumuzu, haysiyetimizi ve ahlakımızı sulandırdık.

İçimizdeki Avrupa hayranlığını taşıyanları devreye sokarak, bunu bazen kendi elimizle yaptık.

Allah'ı vicdana havale eden bir anlayışı benimsedik.

Bir gecede değil belki ama zaman içerisinde kendi ilimlerimizden, kültürümüzden ve dilimizden uzaklaştık.

Arapça elifbamızı bıraktık.

Hicrî takvimimizi terk ettik.

Yetti mi?

Olduk mu çağdaş?

Hayır!

Az daha gözlerine girmemiz lazım.

Onlara benzemek için neler yapmalıyız?

Mesela anamıza “kocakarı”, babamıza “moruk” dedik.

Yaşlanan anne babamızı huzurevlerine göndermeyi normalleştirdik.

Mesela “Selamünaleyküm” yerine yabancılaşmış ifadeleri tercih ettik.

Babamıza “Hello baba”, anamıza “Bye bye” dedik.

Mesela eşlerimizin çalışma hayatından geri kalmaması adına çocuklarımızı kreşlere bıraktık.

Çocuklarımız yerine kucağımıza kedi köpek gezdirdik.

Yetti mi?

Olduk mu çağdaş?

Hayır!

Çağdaşlarımız:

“Biraz daha gayret edin. Olacak, olacak.”

dediler.

Mesela sokaktaki insanla imamın kızının kıyafetini aynılaştırdık.

Hasan ile Hans'ı aynı yaptık.

Maria ile Meryem'i aynı yaptık.

Karımızı, kızımızı yabancı kültürlerin eğlence anlayışına teslim ettik.

Flörtü normalleştirdik.

Üstsüz plajları özgürlük olarak sunduk.

Güzellik yarışmalarını medeniyet ölçüsü hâline getirdik.

Mesela domuz etini yiye yiye domuzlaştık.

Kıskançlık, ar, namus ve ahlak damarımızı kestik.

Bizimkiler:

“Alın artık bak, sizden farkımız kalmadı.”

dediler.

Çağdaşlar:

“Olmaz. Biraz daha gayret edin. Olacak, olacak.”

dediler.

Faiz müessesemizi kurduk.

Zina haneler, birahaneler, kumarhaneler kurduk.

Peki neden almıyorlar bizi bu birliğe?

Neden bir türlü çağdaş olamadık?

Ne istedilerse verdik.
Ne verdilerse aldık.

Peki neden hâlâ almıyorlar aralarına?

Cevabı Kur'an veriyor:

“Sen onların dinlerine uymadıkça, ne Yahudiler ne de Hristiyanlar senden asla razı olmayacaklardır.”
(Bakara, 120)

Biraz daha gayret edin.

Sıranızı bekleyin.

Olacak, olacak!

Temizliği, elini yüzünü yıkamayı Müslümanlardan öğrenen Avrupa'ya bakın ve düştüğümüz hâle bakın!

Olduk mu medeni?

Olduk mu çağdaş?

Kur'an bize şefkat tokadını atıyor:

“Fe eyne tezhebûn?”

“Nereye gidiyorsunuz?”
(Tekvîr, 26)

Nereye bu gidiş?



Muhsin Arslan
[Linkler ziyaretçilere kapalıdır. Giriş yapın veya üye olun.]
16.02.2015

[Duzcevi]

Esselamu aleykum,

Değerli yazar; öncelikle bu samîmi yazınız için teşekkürler, yüreğinizden döküldüğü, bir feryad-ı figânın dile gelmiş hâli olduğu aşikâr. İzah ettiğiniz, mağlupların psikolojisi olan "aşağılık kompleksi"nin genlerimize kadar işlediğinin açık ifadesi.. Gerçeğin ta kendisi..

Ancak; belki katkı olsun diye, belki farklı bir yaklaşım, farklı bir bakış açısı olsun diye birkaç hususa değinmek isterim şöyle ki;

AB'nin geçmişi yüzyıla dayanmıyor. İkinci Dünya şavaşından sonra (zannedersem 51'de) Demir-çelik birliği olarak kullanılıyor. Malum gücün simgesi o zamanlar demir-çelik. Ve elbette bunun altında 'diğerleri' kapsamına aldıkları ülkeleri daha iyi! etkin! yönetme, kendi içlerinde refahı, özgürlükleri, vatandaşları için özlük haklarını yükseltme kaygısı var..bariz. Bu tarihi neden söyledim çünkü memleketimizde, bizzat bu topraklarda yetişmiş insanlar eliyle memleket sath-ı mailinde tüm bizi biz yapan değerlere karşı işlenen korkunç cürüm, şecaat, hile, cinayat vs.lerin tarihçesi taa 1800lü yıllarda başlamıştı. 20. yy'lın başlarında ise bu iş bitirilmiş ve bir daha dirilmemek üzere İslami değerlerden neşet eden tüm kurumlar tarihin tozlu sayfalarına gönderilmişti. Bunun teminatı olarak ta ismen yerli, kafa olarak tam bir müsteştik- hem de kraldan çok kralcı- zevat eliyle bu memleketi idare ettiler..yıllarca..

Ancak bir şeyi fazlaca dillendirdiler ve o şey de dönüp onları vurabilmenin yegâne yolu olarak gözüktü sağduyu sahibi memleket insanına yaşanan onca baskı, zulüm ve darbelerden alınan dersler neticesinde... Neydi o: AB insani değerleri, Demokrasi (elbette sadece kendi vatandaşlarına)... doğruluğu yanlışlığı apayrı birşey, onu tartışmıyorum.. Amma bu memlekette milletin hayrına en ufak bir icraat olduğunda hemen harekete geçirilen müesses nizamın teminatı güçleri durdurmanın tek yolu, onların sahiplerinin değerleriyle onların önünü kesmek...! Hani azgın köpekten kurtulmanın yolunun, sahibine çağırıp köpeğini kontrol etmesini istemek gibi... Bunu en son 28 Şubat sürecinde çok acı bir şekilde tecrübe etmiştik, hatırlayın..

Aslında dini açıdan bakıldığında insanlar ikiye ayrılmış. Ümmeti icabet ve davet diye.. Her müslümana da hem fert fert hem de kurumsal ve kurumlaşarak emri bil maruf nehyi anil münker emredilmiş..

Eğer müslüman kendi öz vatanında dinini yaşama imkanı bulamazsa hicret etmeli ve dinini yaşayabileceği memleketleri yurt edinmeli.. Hatta gayri müslim bir topluluk içinde olsa bile.. Bunun canlı şahidi Rasulullahın hayatının ta kendisi.. Sahabenin iki kez Habeşistan yollarına düşmesi vs..

Sözü fazla uzatmayayım, demek istediğim odur ki, zaten bu toplumda tahrifat hat safhaya çıkmıştır, bunun müsebbibi batı olmasına karşın başlangıcı AB değildir. Biz oraya girsek te girmesek te bu tahrifat meydana gelmiştir.

Girince artacak, girmezsek azalacak bir hali kalmamıştır.

Batının yaşadığı, tüm zenginliğe rağmen bir insanlık krizidir. Ve bu krizi fırsata çevirebilme potansiyeline sahip yegâne toplum islam toplumudur. Bu fırsat elbette dünyevî çıkarlar değil, bir gönlün dahi İslamla buluşmasına vesile olabilme fırsatıdır.

Eğer biz bu durumu doğru, hızlı ve âcilen tahlil eder, gerekli ferdî ve toplumsal tedbirleri alarak kendi değerlerimize döner, uydurulan değil indirilen dine tabi olursak, ve bu konuda birbirimizle yardımlaşır, bunun kurumlarını tesis eder ve örgütlü bir biçimde, şahsiyetli, itikadı sağlam, duruşu dosdoğru insanlar zümresi olarak buralara gidersek, eminim ki, artık gerçekten bitmiş ve müthiş bir arayış içinde olan özellikle gençler fevc fevc İslama koşacaktır.

Bunun yolu duvarlar örmek değil, köprüler kurmaktır. Elbette kendi şahsi emellerine, bu kulağa hoş gelen ve idealize edilmiş fikirleri kalkan ederek çıkar peşinde koşacak art niyetliler çıkabilir, çıkacaktır amma öyle diye bu idealden vazgeçilmemelidir. Gayri müslimi dost-veli edinen bir ilişki değil bahsettiğim. Bu çok önemli. Onu 'ümmeti davet' görüp tüm ilişkinin özünü 'tebliğ' odağına oturtmak.

Burada anahtar kelime iyi yetişmiş, Kuranî bir bakış açısı kazanmış, kaliteli, örgütlü insan topluluğunun olmasıdır. Aksi taktirde Dimyata pirince giderken evdeki bulgurdan olmak ta vardır.

Vesselam.

[ali70]

hocam. Çok güzel tespitler....

''Sen dinlerine uymadıkça, ne Yahudiler ve ne de Hıristiyanlar asla senden razı olmazlar….'' (Bakara Suresi 120)

Korkarım bunu da başaracaklar.... Allah onlara bu fırsatı vermesin inşallah...


Varsınlar bizden razı olmasınlar, kimin umrunda... Allah düşmanlarının bizden razı olmaması kadar güzel bir şey mi var sanki...

[Dur_Hele]

mesela anamıza koca karı babamıza moruk dedik.

Pili bitmiş bu garibanları huzur evine verdik.


eşlerimizin göğsü bozulmasın diye bebelerimizi mamalı kreşlere verdik.

Çocuklarımız yerine kucağımıza kedi köpek gezdirdik.


Yetti mi?

Hayır!


Biraz daha gayret edin olacak olacak dediler.


sokaktaki keşişin kızı ile imamın kızının kıyafetini aynı yaptık. Hasan ile hans aynı yaptık. Maria ile Meryem aynı yaptık.


karımızı kızımızı dans ettirdik. Yabancı erkekle medeniyet gereği dans ettirdik. flört ettirdik. üstsüzler sahili açtık. Güzellik yarışmalarına katıldık.


domuz etini yiye yiye domuzlaştık. Kıskançlık ar namus ahlak damarımızı kestik.


De alın artık bak sizden farkımız kalmadı dediler!


Olmaz biraz daha gayret edin olacak olacak.


Malesef düşünceli000