neden bu kadar mutsuzuz

[hakaşığı]

neden bu kadar mutsuzuz

Neden Bu Kadar Mutsuz Olduğunu Biliyor musun?


İnsan sayısınca doğru olduğu, daha doğrusu doğrunun algılanışının farklı olduğu gibi, her insana göre de mutsuzluğun nedenleri farklı farklı...

Kimisine göre kendisi erkenden evlenip çoluk çocuğa karıştığı ve ablası gibi, arkadaşları gibi kariyer yapamadığı için mutsuz.

Diğeri de kariyer yapmak adına evlenmeyi ertelediği, geciktirdiği ve artık evlenecek birisini bulsa bile, çocuk sahibi olmak, büyük bir aile kurabilmek için çok geç kaldığından dolayı mutsuz.

Bir diğeri kaçırdığını düşündüğü fırsatlardan; bir başkası ne kadar isterse istesin, asla mükemmel bir iş kuramayacağı için mutsuz...

Eşine söz geçiremediği için mutsuz olanlar, zayıflayamadığı için mutsuz olanlar, dolara değil de altına yatırım yaptığı için mutsuz olanlar…

Hepsinde ortak olan bir şey var o da her birimizin mutlu olacağımızı sanarak bir durum belirlememiz ve o olsa da olmasa da mutsuz olabilmek için bir nedenimizin olması…

Eğer belirlediğimiz hedefe ulaşmışsak, ulaştığımız şeyin “aradığımız şey olmadığını” fark ettiğimiz, ona gerçekte olduğundan daha fazla anlam yüklediğimiz ve bu anlamı bulamadığımız için mutsuz oluyoruz.

Belirlenen hedefe ulaşamadığımızda, bu defa “ulaşmadığımız için” mutsuz oluyoruz. Ya kendimizi beceriksiz olarak suçlayarak ya da etrafımızdakilere bizi yalnız bıraktıkları için kızarak yine mutsuz olmaya bir gerekçe üretiyoruz.

Sorun şu ki “şimdi”de mutlu olunacak bir şey yok zannediyor, mutluluğu “ilerideki” olmayan bir gerçekliğe yerleştirmeye çalışıyoruz. Olmayan bir gerçekliğe ulaşmaya çalışıyoruz.

Varlıkla değil, yoklukla ilgileniyoruz... Oradan da hayır değil, şer çıkıyor... Memnuniyet değil, mahrumiyet çıkıyor!

İstemenin kendisinin değil, istenilen şeyin mutlaklaştırılmasının ve onun elde edilebilmesine bağlı bir mutluluğun esiri ediyoruz kendimizi.

Oysa esas olan istemenin kendisidir. İstemektir ve verileceğinin bilinmesidir mutluluğun anahtarı.

İstemek varsa, bu, verilecek olmanın garantisidir çoğu kere. Ama istenilen şey aynısıyla verilmeyebilir. Bizim belirlediğimiz şekliyle verilmeyebilir. Daha güzeliyle verilebilir. Buna inanmaktır mutluluk.

İstemekten vazgeçmek değil; istemeyi esas kılıp, istenilen şeyi mutlaklaştırmamaktır.

Mutluluğa bir şeyi hedef yapıp, “Bu olursa mutlu olurum, olmazsa asla mutlu olamam!” demek kendimize zulmetmektir.

Mutsuzuz, çünkü belirleyici olmak istiyoruz; isteyen olmak değil!

Mutsuzuz, çünkü zanlarımızla yaşamayı tercih ediyoruz.

Mutsuzuz, çünkü verilenlerin farkında olmadan, verilmeyenlerle uğraşıyoruz. Biz bunlardan vazgeçmedikçe korkarım ki cennette olsak da cehennem de gibi hissedeceğiz


nazli özburun

[ali70]

Maneviyat tıpası çekildi, sular boşalıyor. Mutsuzluğun sebebi işte...

[yahyadogan]

para kazanma hırsı, kendisinde gördüğü kompleks ,hased mahvetti mutsuzluğun sebebleri
ayrıca haram kazançlar...

[ademsevda]

faiz..gösteriş...lüks hayat arzusu...

günahlarımızın bize şirin görünmesi....

birde kendimizden başka iyi niyetli kimse yoktur düşüncesi...

[Hâdimul İslam]

şule gürbüz'ün kambur adlı romanının kahramanı, "bana sorulsa bir gün, kamburunun düzelmesini mi istersin, yoksa tüm insanların kambur olmasını mı diye, herkesi kambur görmek olurdu dileğim" der.
İnsanların çoğu bu motivasyonla bakıyor artık hayata.
Başkasının mutsuzluğundan başarısızlığından, kusurlarından, eksikliklerinden besleniyor, bunları konuşmaktan keyf alıyorlar. Kendi mutluluğu yerine başkasının mutsuzluğu üzerine kuruyorlar hayatlarını. Memleketin hali de, sosyal medyadaki linç taraftarları da hatta en yakınlarınız dahi bu bulaşıcı hastalığın pençesinde.

Adamın birine: "Sen ne istersen Allah komşuna da X2 mislini verecek olsa, ne dilersin demişler.
Adam da epey düşünmüş taşınmış.
-İyisimi benim bir gözümü çıkarsın demiş