"Anne"/sizliğime..

[KuM TaNeSi]

"Anne"/sizliğime..

avuçlarımın içinde sensizliğim kutlanıyor “anne”
gidişinin yıldönümünde...
şimdi
gelmek kadar anlamlı bir duruş olma ömrüme
bilmiyorum
hoşça kalabilir misin ardında saklı benle?

......


“anne”
gözlerimi bağladın mı sözlerinle
peki hangi düne?

yalan “anne”!
gözlerimdeki kan kırmızı haykırıyor gerçeği
yalan!

…


düştük biz
sonra kalktık
yalnızdık
ellerim ve ben…
sonra dizlerim katıldı bu senfoniye
hep birlikte kanadık


“anne”
tekil boğulduk
çoğul kalabalığımızda.
üzerimize kilitlenen kapılara inat
kaçaktık…


son vapur kalktı
şehrin karanlığından
şimdi
yüzünde seyredilemez gün ışığı
eteklerine yapışan küçük eller bilemez varlığımı


sen de sus “anne”
kim konuşabildi ki zaten
kim onlu bir cümleye başladı da
suçlamadı diğerini
kim gerçeği bile bile sakladı kendini


unutmayacak seni içim
ama
kırık dökük kalbimden
sağ çıkmayacak adın
öğrendiğim tüm annelik tanımlarını
sende yalanladım…


“anne”
bana bir enkaz bıraktın
sesimi duyuramadım…


bu şiir sana armağanım mı dersin “anne”
avuçluyorken ben bütün bir geçmişi külleriyle…


Tûba ÖZDEMİR

[Eylül]

Kelimeler...
Ki yüzlerce...
İçlerinde en tatlısı, en sıcağı:
Anne!
İki hece!


Yüreğine sağlık