Âsûde Köşesi

[Hâdimul İslam]

Âsûde Köşesi

Aynı yolda farklı bir bakışın izinde, yola yeniden bakabilmek için..
Yolun telaşında gözden kaçanları birlikte fark etmek için...
Bilginin yol azığına, nazarın bereketini de katabilmek için...

Âsude köşem: Durup yeniden bakabilmek için yol levhaları yada yol kenarı...





Zor olan her zaman doğru olan değildir...

Zor olan, doğru olan mıdır?

Bazen içimizden şöyle geçiririz: "Bu kadar zor olduğuna göre, demek ki doğrusu bu."

Oysa zorluk, tek başına hakikatin ölçüsü değildir. Nice yanlışlar vardır ki insanı yorar; nice doğrular vardır ki insana ferahlık verir.

Belki de asıl soru şudur: Ben zora mı hayranım, yoksa hakikate mi?

Yolun taşlı olması, her zaman doğru istikamette olduğumuz anlamına gelmez. Ama doğru istikamette yürümek, bazen taşlı yolları göze almayı gerektirebilir.

Kur'an'ın ölçüsü, "zor olması" değil, hak ve takvadır Nitekim şöyle buyurur biricik Rabbimiz:
"Allah sizin için kolaylık ister, zorluk istemez." (Bakara 2:185)

Her zor imtihan değildir; her kolaylık da aldanış değildir. Ölçü, zorluğun kendisi değil, hakka uygun olup olmadığıdır.


Belki de bazen yeniden dönüp bakmamız gereken şey, yol değil; yola bakan nazarımızdır.

[Hâdimul İslam]

Bir ara kendimi olur olmaz herşeyle empati kurarken, özdeşleştirirken buldum. Olur olmaz herşeyle.
Etrafımda ne olup bitiyorsa sanki hepsi bana bişey anlatıyor. Anla herşeyi anla ve içselleştir dönemi.. Herşeyi de üstüne alınmaz insan. Sanırsın Allah tüm duyuları bana yükledi.) Duyma, görme, hissetme frekanslarim üst seviye çalışarak bilim kurgu tadında çalışıyor sanki. Herseyi üzerine alıyor. Gördüğü, izlediği, göremediği herşeyde varım. İnşallah bu kadarı sizde de oluyordur.))
Yoldan geçen araba, şoförü..
Markette kasiyerin yüzü...
Köşedeki dilenci...
Komşunun söylediği bir cümle...
Rüzgâr...
Yoldan geçen kedi...
Bir haber başlığı...
Bir film sahnesi...
Bir ayet...
Hepsi bana benden bişeyi anlatıyor. Zihin ne acaip bir şey. Her senaryo nasıl oturuyor üzerine şaşırıp kalıyorum..
En son nerde buldum buyurun.. Gülümseme tadında okuyun ben çok güldüm.)))

Ekranda Nationel Geo. Wild belgel açık. Kendi haline takılıyor.) Serengeti düzlükleri. Sırtlanlar,aslanlar, filler. Belgeselci öyle şiirsel anlatıyor ki bir süre sonra baktım onları değil beni anlatmaya başladı.)))

Şöyle bir baktım; kafamın içi uçsuz bucaksız Serengeti düzlükleri.. Ve içindeki her şey vahşi. Tüm duygularım ve fikirlerim sadece hayatta kalmaya çalışıyor. Tüm bir hayat serüvenini nasıl hayatta kalırım üzerine kurmuşta bu bütün hayatını kaplamış gibi...

Serengetide pardon kafamın içinde.)));
Her köşede başka bir hareket...
Bir tarafta korkular av peşinde...
Bir tarafta umutlar kaçıyor...
Eski pişmanlıklar sırtlan gibi, bulduğu her şeyi kemiriyor...
Fil hafızam deseniz... O zaten hiçbir şeyi unutmuyor....))
Sabır ara sıra su içmeye geliyor.
Öfke ise fırsat kolluyor..))

Hayatımdaki herkeste şu belgesel yapımcısı kadar işte. Ellerine almışlar kamerayı sadece dışardan izleyip "şunu şöyle, bunu böyle" şeklinde yorum yapıyorlar. Tamamen teknik bakış açısıyla..

Ah canım...
Bir de gel şu Serengeti'nin içine.
Şu aslanı biraz oyalasan.
Şu sırtlanları sustursan.
Şu fili ikna etsen de bazı şeyleri unutsa...

Wah beni kafamın içi Serengeti olmuş...Buyurun tepinin. Avlanin. Kafamın içinde ölüm -kalım mücadelesi verin...
Ve sonra;
"Serengetide bir gün daha böylece bitti. Gece oldu" dedi belgeleci.
Meğer Masaimaradan yönetmenimin sesi geliyormuş: Çay...Çay...Çay😄